Mujahideen

Kiedy armia radziecka wkroczyła do Afganistanu w 1979 roku, bojownicy z całego kraju wystąpili przeciwko niej. Nazwali siebie Mujahideen, co oznacza „ci, którzy prowadzą walkę”. Nie byli jedną armią, lecz wieloma grupami wywodzącymi się z różnych plemion i regionów.

Mujahideen walczyli przy użyciu taktyki partyzanckiej. Organizowali zasadzki na konwoje w górskich przełęczach, nocą atakowali lotniska i wykorzystywali ukryte bazy wydrążone w górach. Radzieckie samoloty i śmigłowce miały trudności z ich wykryciem.

Państwa z zewnątrz przysyłały broń i pieniądze, głównie przez Pakistan. W 1986 roku Mujahideen otrzymali pociski Stinger, które mogły zestrzeliwać samoloty. Wojna stała się zbyt kosztowna dla Związku Radzieckiego, którego armia wycofała się w 1989 roku.

Mujahideen odnieśli słynne zwycięstwo, ale pokój nie trwał długo. Po wojnie uzbrojone grupy zwróciły się przeciwko sobie, a w Afganistanie wybuchła długa wojna domowa.