ทำไมทหารจึงถูกประหารชีวิตในข้อหาหนีทัพในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1

• ทหารหลายร้อยคนถูกประหารชีวิต
• สาเหตุรวมถึงการหนีทัพและความขี้ขลาด
• หลายคนป่วยด้วยอาการ 'shell shock' (PTSD)
• การประหารชีวิตมักทำโดยการยิงเป้า
• ทหารบางคนได้รับอภัยโทษในเวลาต่อมา

สงครามโลกครั้งที่ 1 เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 1914 ถึง 1918 ในหลายพื้นที่ ทหารต้องอาศัยอยู่ในคูสนามเพลาะที่ลึกเพื่อป้องกันกระสุน สภาพอากาศมักหนาวเย็น เปียกชื้น และเต็มไปด้วยโคลน ทหารหลายคนต้องเผชิญกับความหิวโหยและการอดนอนอย่างต่อเนื่อง บรรดาผู้นำเกรงว่ากองทัพอาจไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งเนื่องจากความยากลำบากเหล่านี้ พวกเขาจึงเชื่อว่ากฎระเบียบที่เข้มงวดเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้กองทัพเข้มแข็ง ผู้บังคับบัญชาต้องการให้แน่ใจว่าทหารทุกคนจะประจำการอยู่ที่ตำแหน่งของตนตลอดเวลา ความกดดันนี้ทำให้ชีวิตของทหารมีความตึงเครียดอย่างมาก

ทหารที่ออกจากตำแหน่งโดยไม่ได้รับอนุญาตจะต้องเข้าสู่กระบวนการศาลทหาร ทหารบางคนถูกกล่าวหาว่าวิ่งหนีจากการต่อสู้ บางคนถูกตั้งข้อหาขัดคำสั่งโดยตรงของผู้บังคับบัญชา ผู้ที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดมักต้องโทษประหารชีวิตโดยการยิงเป้า เหตุการณ์เหล่านี้มักเกิดขึ้นในช่วงเช้ามืดก่อนพระอาทิตย์ขึ้น วิธีนี้จึงได้รับชื่อเรียกว่า Shot at Dawn ในหมู่ทหาร ผู้นำทางทหารหวังว่าการกระทำนี้จะทำให้ทหารคนอื่นหวาดกลัวและยังคงจงรักภักดี ปัจจุบันเรารู้แล้วว่าทหารเหล่านี้จำนวนมากป่วยด้วยอาการ shell shock ซึ่งเป็นภาวะทางสุขภาพจิตที่เกิดจากความน่ากลัวของการรบในคูสนามเพลาะ ในสมัยนั้นแพทย์ยังไม่เข้าใจหรือรักษาปัญหานี้ได้ดีนัก ทหารหลายพันคนต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของกองทัพตนเอง ต่อมาหลายประเทศรู้สึกว่าบทลงโทษเหล่านี้รุนแรงและโหดร้ายเกินไป รัฐบาลจึงได้กล่าวขอโทษต่อการสูญเสียชีวิตเหล่านั้นในหลายปีหลังจากสงครามสิ้นสุดลง

การประหารชีวิตเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายของสงครามและการขาดความเข้าใจเรื่องสุขภาพจิตในช่วงเวลาดังกล่าว หลายปีต่อมาทหารเหล่านี้ได้รับการอภัยโทษอย่างเป็นทางการ เพื่อยอมรับถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายและความทุกข์ทรมานที่พวกเขาต้องเผชิญ

• ศาลทหารและทีมยิงเป้า
• ทหารที่ถูกกล่าวหาว่าหนีทัพ ก่อกบฏ หรือขี้ขลาด

• 1.The National Archives - Shot at Dawn Pardons
• 2.Imperial War Museums - Executions in WWI
• 3.Commonwealth War Graves Commission
• 4.Modern understanding of PTSD