ผู้ลี้ภัยสงครามโลกครั้งที่ 2: เด็กๆ ที่ต้องจากบ้าน

บทเรียนเกี่ยวกับการอพยพครั้งใหญ่ของเด็กๆ ในอังกฤษเมื่อปี 1939 โดยใช้บันทึกจากประสบการณ์ตรงเพื่อสำรวจความรู้สึกของการพลัดพราก การไปพักอาศัยกับครอบครัวอุปถัมภ์ และการเดินทางกลับบ้าน

• อธิบายเหตุผลว่าทำไมเด็กๆ จึงถูกอพยพในปี 1939
• อธิบายถึงความหลากหลายของประสบการณ์ที่เด็กอพยพได้รับ
• สะท้อนความคิดเห็นเกี่ยวกับประสบการณ์การต้องจากบ้านมาตั้งแต่อายุยังน้อย

• บันทึกเรื่องราวของผู้ลี้ภัย (สามชุด)
• ใบงาน
• แม่แบบป้ายติดกระเป๋าเดินทาง

ในช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลอังกฤษมีความกังวลเกี่ยวกับการทิ้งระเบิดในเมืองใหญ่ ในเดือนกันยายน 1939 ผู้คนราวสามล้านคนซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กถูกเคลื่อนย้ายจากเมืองใหญ่ไปยังพื้นที่ชนบท เด็กแต่ละคนจะมีป้ายชื่อติดตัวและกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กหนึ่งใบ เด็กบางคนได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น แต่บางคนกลับต้องเผชิญกับความหนาวเย็น ความหิวโหย หรือถูกปฏิบัติเหมือนคนรับใช้ ส่วนใหญ่ได้กลับบ้านภายในเวลาไม่กี่เดือน แต่หลายคนต้องอพยพอีกครั้งในช่วงเหตุการณ์ Blitz

1. อะไรคือสิ่งที่ยากที่สุดเกี่ยวกับการจากบ้านโดยไม่มีพ่อแม่ไปด้วย?
2. ทำไมเด็กอพยพแต่ละคนถึงได้รับประสบการณ์ที่แตกต่างกันมาก?
3. การอพยพเป็นความเมตตาหรือความโหดร้าย และมันสามารถเป็นทั้งสองอย่างพร้อมกันได้หรือไม่?

เขียนไปรษณียบัตรจากเด็กอพยพถึงแม่ โดยบรรยายถึงคืนแรกที่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่

• ลองจินตนาการภาพที่ชานชาลาและป้ายชื่อติดตัว
• ลองถามตัวเองว่า: ฉันอยากให้ครอบครัวอุปถัมภ์รู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันบ้าง?
• จำไว้ว่าเด็กบางคนมีความสุขและบางคนไม่มีความสุข ซึ่งทั้งสองเรื่องเป็นความจริงที่เกิดขึ้น

• 10 Second War Stories — WW2 channel
• Imperial War Museum — Evacuation
• The National Archives, UK — evacuee records

Produced by 10 Second War Stories.